தமிழ் சினிமா தன் வழக்கமான எல்லைகளைக் கடந்து பல புதிய பாதைகளில் பயணிக்கத் தொடங்கியுள்ள இந்த காலகட்டத்தில், படைப்பாளிகள் தொடும் ஒவ்வொரு பொருளும் கடுமையான விவாதங்களை எழுப்பி வருகிறது. இந்நிலையில், தமிழ் திரையுலகின் தனித்துவமான இயக்குநரான கார்த்திக் சுப்புராஜ் தனது பத்தாவது படைப்பாகக் களமிறங்கியுள்ள 'டோரதி' திரைப்படம், தற்போது சினிமா வட்டாரங்களில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவின் சென்டர்பீஸ் பிரிவில் முதன்முதலில் திரையிடப்பட்டு உலகளாவிய கவனத்தை ஈர்த்த இப்படம், செப்டம்பர் 25 அன்று திரையரங்குகளில் வெளியானது. கீர்த்தி சுரேஷ், ரிஷிகாந்த், சனந்த் உள்ளிட்டோரின் நடிப்பிலும், இசைஞானி இளையராஜாவின் மகுடம் சூடும் இசையிலும் உருவாகியுள்ள இப்படம், 1990-களின் கிராமப்புற தமிழ்நாட்டின் சமூக யதார்த்தங்களை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. சாதி, ஆணாதிக்க வன்முறை மற்றும் மூன்றாம் பாலினத்தவரின் வாழ்வியல் என பல உணர்ச்சிகரமான புள்ளிகளை இப்படம் தொட்டுச் செல்கிறது.
கிராமத்து மண்ணும் வன்முறை நிழலும்
இங்கு, காலம் காலமாகப் புரையோடிப்போன சாதிய இறுக்கமும், ஆண்மை குறித்த தவறான கற்பிதங்களும் கிராமப்புற மக்களை எவ்வாறு ஒரு வன்முறைச் சுழலில் சிக்கவைக்கின்றன என்பதைப் படம் மிகத் துணிச்சலாகப் பதிவு செய்துள்ளது. அதேபோல், இரு நண்பர்களின் வாழ்க்கையில் டோரதியின் வருகை எத்தகைய மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைக் கதையின் ஊடாக இயக்குநர் விவரித்துள்ளார். பெண்களைக் கீழ்த்தரமாக நடத்தும் மனநிலையும், அது எளிதில் வன்முறையாக உருவெடுக்கும் கோர முகமும் கீர்த்தி சுரேஷின் கதாபாத்திரம் கொல்லப்படும் காட்சியின் மூலம் அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்தச் சித்தரிப்புகள் பார்வையாளர்களின் ஆழ்மனதில் இருக்கும் பல முரண்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. இசையும் ஒளிப்பதிவும் படத்தின் கதைக்களத்திற்குத் தகுந்தவாறு கைகோர்த்துச் சென்று, பார்வையாளர்களை அந்தக்காலக் கட்டத்திற்கே அழைத்துச் செல்கின்றன.
துணிச்சலின் எல்லைகளும் விவாதப் புள்ளிகளும்
இதற்கிடையில், படம் பேசும் கருப்பொருள்கள் எவ்வளவு முற்போக்கானவையோ, அதே அளவு அதன் முடிவு பகுதி சில தவிர்க்க முடியாத கேள்விகளையும் தயக்கங்களையும் பார்வையாளர்களிடம் எழுப்புகிறது. நண்பர்களாக வளர்ந்த இருவர் பிற்காலத்தில் வாழ்க்கைத் துணைவர்களாக மாறுவதும், குறிப்பாக அவர்களில் ஒருவர் திருநங்கையாக மாறிய பிறகே இந்த உறவு மலர்வது போலக் காட்டப்படுவதும் பலத்த விவாதத்திற்குரியதாக மாறியுள்ளது. இது குறித்துப் பலரும் தங்களது கருத்துக்களை முன்வைத்து வருகின்றனர். முதல் பாதியில் அதற்கான சிறிய குறிப்புகள் இடப்பட்டிருந்தாலும், இறுதித் தருணத்தில் அந்த உறவு வெளிப்படும்போது பார்வையாளர்களுக்கு ஒருவிதத் திடீர் அதிர்ச்சி ஏற்படுகிறது. இதனால், நட்புக்கும் காதலுக்கும் இடையிலான எல்லைக் கோடுகள் எவ்வாறு வரையறுக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் குழப்பம் எழுகிறது.
முடிவு உணர்த்தும் தர்க்கப் பிழைகளும் கலை வெற்றியும்
இதனிடையே, பெண்களைப் பிடிக்காதவன் ஆண்களை விரும்புவான் என்றோ அல்லது ஒருவரின் பாலின அடையாள மாற்றம் மட்டுமே காதலுக்கான காரணமாக மாறும் என்றோ சித்தரிப்பது தவறான புரிதல்களுக்கு வழிவகுத்துவிடக்கூடும் என்ற அச்சமும் எழுகிறது. இதில், அடையாளமும் காதலும் தனித்தனிப் பரிமாணங்கள் கொண்டவை என்பதைப் படைப்பாளி தெளிவாகக் கையாண்டிருக்க வேண்டும். இவ்வாறு சில தர்க்கப் பிழைகள் மற்றும் தெளிவின்மைகள் இருந்தாலும், 'டோரதி' போன்ற படங்கள் விவாதங்களை உருவாக்குவதே அதன் உண்மையான வெற்றியாகும். எந்தவொரு நல்ல திரைப்படமும் பார்வையாளர்களை உடனே எதையாவது ஏற்கச் செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை; மாறாக, அவர்களை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்க வேண்டும். அந்த வகையில், கார்த்திக் சுப்புராஜின் 'டோரதி' தன் நோக்கத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றியுள்ளதுடன், நம்மைத் தட்டி எழுப்பும் ஒரு தைரியமான கலைப் படைப்பாகவும் நிலைபெற்றுள்ளது.
0 கருத்துகள்